punong puno ng iyakan ang mga nakaraang araw...
nagpaalam si Pres. Cory...
at may namaalam din sa amin...
umalis na nung martes ang mga pamangkin ko para manirahan sa england kasama ng kapatid ko at asawa niya...

nabanggit ko na ata na hirap ako sa mga goodbyes...
kaya nga siguro di ako makahanap ng trabaho dahil di ko maiwan ang buhay tambay...
di dahil sa may kasarapan ito, kundi nakasanayan na...

gaya ngayon... hirap pa din ako mag adjust na wala na dito sa bahay mga pamangkin ko...
masyado ng tahimik...
hindi naman malaki ang bahay namin pero napapagod akong maglakad lakad...
hindi na ako naiinis na may gumugulo sa mga gamit ko...
hindi na ako natutulog ng maaga dahil wala ng gigisingin ng maaga sa tabi ko...
parang kung iisipin dapat matuwa pa ako...
pero hindi...

magulo,madumi,maingay, at higit sa lahat masaya... ganito kami nuon...
hindi na ngayon...
dahil wala na sila...
umalis na sila...

siguro ngayon lang naman ito...
napansin ko kahit mga kapatid ko at kahit si papa, malungkot din...
di naman nakapagtataka dahil simula ng ipanganak sila kasama na namin sila...
kasama sila sa mga iniisip, inaalala at pinoproblema... at ngayon na malayo na sila... mahirap dahil parang wala kang magawa...

bigla ko tuloy naisip na baka ganito ang pakiramdam ng mga bata sa unang araw nila sa eskwelahan... nagpupumiglas huwag lang mapalayo sa ina...
separation anxiety... at baka nga meron ako nyan...

anyway, kung may consolation dito...
yun yung alam kong masaya sila dahil makaraan ang maraming taon, isa na silang pamilyang magkakasama ngayon, sa englatera nga lang... hindi dito...
besides, kapatid lang ako ng ina nila, na katabi sa pagtulog ng isa, na nagiisip ng pasalubong sa bawat pag alis ng bahay, na tumutulong sa mga assignments, at nagaalaga pag may sakit sila...

grabe pala...
kahit gaano ko irationalize ang sitwasyon...
bottomline...
i just miss them so bad!!!