kakatapos ko lang kumain...
busog na busog na naman...
kagaya kahapon at kahapon kahapon at kahapon kahapon...

kaya naisisp ko...
mukha yatang mas pinagiisipan ng pamilya ko ang merienda kaysa sa ibang meal of the day...
at narealize ko na sa lampas dalawang dekada kong nabuhay sa pamilyang ito...
parang lahat sila may naiaambag sa hapag kainan tuwing hapon...

si papa... ang pinakamasarap magluto sa bahay...
ngunit pagpatak ng alas tres ng hapon simula na ng paghanda nya ng: ginataan- ang pinakapaborito ko, sotanghon, pansit na iba ibang luto, at pati mga kakanin...

si mama kapag bakasyon dito sa pilipinas, hindi nakakalimot gumawa ng version nya ng nabibili sa krispy kreme, gonuts, dunkin, mister at sge na nga sali ko na din hapi haus... at hindi sa mama ko siya kaya ko sasabihing kakaiba at masarap ang luto niya...

si ate, nuong hindi pa siya umaalis ng bansa, spaghetti naman ang pangbato, mahilig din gumawa ng cakes at ng cookies, na karamihan nakukuha niya sa kakanuod nung cooking show tuwing linggo ng umaga sa ibc ata yun, wala na atang ibc ngayon eh...

kapatid kong sunod sa ate ko, bago pa siya magdesisyong sa maynila magtrabaho, hindi rin niya ipapatalo ang goto niya... masarap dahil minsan lang namin matikman...

kapatid kong sumunod naman sa sunod sa ate ko, macaroni soup at tsyamporado naman ang ibinibida... minsan nangahas magluto ng lasagna, hindi masama pero walang tumangkilik, kaya't bumalik na lang sa kung anu ang bumenta...

kapatid kong sumunod pa sa dalawang sumundo sa ate ko, may alam din sa kusina pero minsan lang magpamalas, kaya't nauwi lang sa pagluluto ng pancit canton at instant noodles... nasa maynila na din kaya natutuhan kong magluto rin nun...

at ako... sumakit na ulo ko kaiisip kung anu naman ang naimbag o naiiambag ko sa hapagkainan namin... wala pala masyado... kasi ako lang yung taga hintay ng tawag pag kakain na...
pero kahit naman ako ganito, may pagkakataon naman na nagpepresentar ako na bumili ng pantulak at ng tinapay... at sa kasalukuyan, ako ang naghahanap ng cake tuwing merong may kaarawan sa kahit sino man sa pamilya ko...

naiisip ko, paano kaya nalaman ng mga kapatid ko kung anu ang maibibigay nila na merienda sa mesa namin... dahil walang nauulit... may kanya kanya sila... kasi kung meron man parang di ata ako nasabihan...
at kung halimbawang magkakaroon man ako... siguro pizza para bigatin... kahit pizza bread lang... kaya ko naman ata yun... nakita ko nun minsan ate ko nung nagluto siya, madali lang naman... oo... tumingin lang ako... hindi tumulong...

bakit ko ba naisipang magpost nito...
namiss ko na sila...
nagmukha pa akong kawawa sa sarili ko...

mabuti na lang busog ako...