ang next year last year...

goodbye 2009... hello 2010..
hindi pa… pero madali na…

halos lahat o di kaya lahat magsusulat na o nagsulat na ng mga year ender post nila…
kaya bakit naman ako magpapaka-others eh ako mismo ang nagsabi na halos lahat o di kaya lahat…
kaya gagawa na din ako…

dahil sa nakikisunod lang naman na ako sa trend na to…
hindi ko alam kung paano ko sisimulan…
tapos… bigla kong naalala… na parang gumawa din ako ng parang ganito… oo! dalawang “parang” kasi hindi naman talaga siya masasabing year ender report… at dalawa yun…

yung una…
nagawa ko sa sobrang inggit sa mga regalong nakuha ng mga pamangkin ko nuong exchange gifts nila sa school…
isang wishlist ang naging bunga nito...
nung nabasa ko ulit di pa katagalan ngayon… meron naman pala natupad… at syempre… gaya ng inaasahan karamihan hindi… “you can’t have everything” sabi nga…
baka nga dahil sa paghahangad ko ng labis ay kaya ako nawalan…(nagwish kasi ako ng bagong cp at malamang nabasa niyo na nawala yung cp ko ilang linggo na nakalilipas)
ang weird pa kasi kanina ko lang nalaman na wala pala akong number 6 dun… marahil sabi ni LORD para hindi na madagdagan pa ang mahabang listahan ng hindi matutupad…

eto naman ang bago kong wishlist...
hindi na bunga ng inggit kundi para next december may machecheck ako...

1.blackberry curve 8900(sana maipadala na ng kapatid ko)
1.1. eto di ko hiniling pinangako sa akin sana lang matupad na…
2.laptop case
3.laptop bag
4.levi’s pants(sabi ng kaibigan ko huwag na daw akong bumili ng pantaloon kasi wala namang nakakapansin kaya mga pangtaas na lamang… naniwala ako kaya wala akong nabiling pantalon ngayong taon…
4.1.huwag makinig sa kaibigan na to…
5.curve perfume
5.1.sana padalahan ulit ako ng pinsan/bestfriend ko dahil wala pa yata nito sa pilipinas.
7.encantadia dvd
8.altec lansing speaker
9.world peace
10.visa
11.job/occupation/work

base lang ito dun sa wishlist ko nuong isang taon… baka ngayong taon... may matupad ulit… wish and wish until granted…

eto yung pangalawa…
kahit january pa siguro gaya last time ipapalabas ito sa star movies... isabay ko na din dahil may alam na din akong iba...
at napanuod ko na din lahat yung naipost ko na most anticipated movies of 2009 based sa star movies…
-watchmen-gijoe-startrek-dragonballz-xmenorigins:wolverine-racetowitchmountain-transformers2-avatar-

may maganda, may ok lang at meron namang disappointment(dragonballz)…
marami pang mga movies na hindi dun na-feature pero worth the anticipation din sana…
oh well… siguro isa rin yun sa dahilan kung bakit maganda… may element of surprise kung baga…
up-district9-slumdog millionaire-the blind side-planet51-law abiding citizen-at marami pang iba na sa sobrang ganda di ko na maalala...

ito naman ang mga hinihintay kong mapanuod ngayong 2010…
-imaginarium of dr. parnassus-alice in wonderland-iron man2-sorcerer's apprentice-despicable me-shrek forever after-daybreakers-the last airbender-

ilang araw na lang madadagdagan na naman ng 1 ang taon…
susunod na nyan ang lahat… ang edad, ang pollution, at baka ang size ng mga damit ko…dahil hindi naman siguro small ako habang buhay...

palapit na ng palapit ang 2012… Hala!!!
patanda na ng patanda ang mga tao…
darating na siguro ang araw na large na boxers ko…
pero kung iisipin… ganito din last year ah…
at ngayon ilang araw na lang matatapos na ang next year last year…

manigong bagong taon sa lahat…

ika siyam

yehey!!!

nagising naman ako ng maaga sa 9 na araw na dapat gumising ng maaga...
sa madaling salita... nakompleto ko ang 9 na simbang gabi...

sabi ko nga...
hindi kailangan gawing dahilan ang paniniwalang matutupad ang anu mang hilingin sa KANYA kapag nakompleto ang 9 na simbang gabi...

pero pagnakompleto mo...
sa oras na mag sign of the cross ka, hudyat na tapos na ang ika siyam na misa...
mapapawish ka...

nung unang nakompleto ko ang simbang gabi...
natupad ang hiniling ko...

so anu kaya???

sa 9 na madaling araw na nagdaan...
nakasabay ko sa simbahan...
-lola kasama ang apo na tulog buong oras ng misa...
-mag-ina na magkamukhang magkamukha...
-magsyota na ...
-mag-asawa na parang kalalabas lang ng kwarto...
-magsyota na ...
-at maraming marami pang magsyota...

tapos na ang simbang gabi...
at simula na ng dahilan kung bakit may simbang gabi...

magbigay... magpasaya... magmahal...

maligayang pasko sa lahat...

ixnine9

"No one can go back and start a new beginning but anyone can start now and make a new and happy ending"

-Anonymous


simbang gabi na...
kahit 3 oras lang ang tulog ko kagabi...
mabuti na lang at nagising pa din ako ng maaga kanina...
masyadong maaga para sa katulad kong lampas 1 taon ng nagigising ng 9:00 am araw araw...

sabi ng simbahan...
huwag gawing dahilan ang paniniwalang matutupad ang hiling pag nakompleto ang 9 na umaga...
ngunit...
anu pa man ang maging dahilan...
hanggat sa nakikinig ka naman sa misa at hindi lang naghihintay na matapos ito...
ang sakripisyong ginagawa ng paggising ng maaga...
ay ang magtutupad ng anu mang hihingin mo sa KANYA...

may isa pang dahilan kung bakit mas determinado ako ngayon...
dahil sa number 9...
2009 ngayon...
9 umaga... at
9 daw ang number ko... base sa numerology...
kaya hinding hindi ko palalampasin ang makompleto ang 9 umaga ngayong 09...


oprah or me?

i watched Precious weeks ago…
and a minute ago, i finished The Blind Side…

In Harlem, an overweight, illiterate teen who is pregnant with her second child is invited to enroll in an alternative school in hopes that her life can head in a new direction.

The story of Michael Oher, an homeless and traumatized boy who became an All American football player and first round NFL draft pick with the help of a caring woman and her family.

after i saw the latter, i can’t help but notice that there are quite the same in some ways… and i mean ways that are too obvious to even mention… well, if you already saw the two… you'll know what i'm trying to say…

the only thing that separates them… is the feel of the movie…
Precious is the kind that my friend hans liked to call “mabigat sa loob”...
The Blind Side on the other hand is the complete opposite whatever hans would like to define it..

although these 2 are oozing with so much hope…
sometimes i like movies that are happy all throughout not just it's ending…
and the blind side is surprisingly one of them…

but Precious is good too…
watched it if you’re one of the many people who believes in Oprah…
should you be "bilib" in my judgement… The Blind Side is way better…
oprah or me?
we all know the answer to that... or do we???

miss ko na kayong tatlo...

sabi nga...ang pasko ay para sa bata...

kaya naman mas namimiss ko mga pamangkin ko...
kahit naisip ko na mkakatipid ako ngayon kasi 3 regalo kaagad ang hindi mababawas sa allowance ko...
pero sa tuwing uupo ako malapit sa christmas tree, naaalala ko kung anu kaya ang bibilhin ko para sa kanila kung nandito pa sila...
hay...

tapos kanina lang nakuha ko OST ng bagong Alvin & the Chipmunks the movie...
at mas namiss ko sila...
dahil paborito nila yung unang movie...
hindi ko maiwasan na maisip na siguro tuwang tuwa din sila dito sa bago dahil, ang kasama sa soundtrack mga kantang paborito rin nila...
hay...

di ko maiwasang magisip dahil ako palagi ang kasama nila pag nanunuod ng mga bagong pelikula...
hay...

oh well...
usually nararamdaman kong pasko pag nagsimula na akong magsimbang gabi...
pero sa ngayon... mukhang napaaga ata...


Merry Christmas Goy-King-Rhen!!!
miss ko na kayong tatlo...

malas ko!!!

nuong lunes... kaarawan ng mama ko…
dahil sa ako ang mahilig bumili ng cake…
nung pauwi ako galing sa bakeshop sakay ng isang pampublikong sasakyan…
nahulog siguro sa bulsa ko ang aking cellphone…
nahulog siguro… may nakakita… at may nakakuha… hindi nga lang ako…

Happy Birthday Ma!!!

at isang malaking GOOD LUCK sa akin pag nalaman nila…
nakahiga ako buong hapon nun…
ngunit ng nagutom… kasabay si papa kumain…
wala na akong nagawa kundi ang sabihin ang ngyari…
sa sobrang kaba ko, handa na akong mapagalitan…
nabigla lang siya pero hindi naman nagalit…
hay…! papa down… mama to go…

mas kabado ako na malaman ni mama dahil…
yun ang pangalawang cellphone ko na binigay nya nung matataas ang grades ko nung college at nung aksidenteng masira ng roommate ko yung una kong cellphone…
graduation naman ng regaluhan nya ako ng isang PDA na nawala ko naman sa simbahan ng St. Jude, linggo bago ang Board Exam…

kagabi lang ng masabi ko sa kanya, dahil ilang araw niya na daw akong tinatawagan… hindi ko naman na kaya pang itago… dahil hindi ko naman mapapangatawanan na gamit gamit ko isang di-makontak na cellphone…
sa sobra sobrang kaba ko, handa na akong mapaglitan…
nabigla lang siya na may halong pagkalito kung anu ang nangyayari sakin pero hindi naman nagalit…
maalaga daw kasi ako sa mga gamit… at sentimental… at totoo pa naman yun…
malas lang siguro… at oras na ng mga cellphone kong mamaalam…

nasasayang ako dun sa cellphone ko pero sabi nga ng kaibigan kong nawalan din ilang buwan ng nakalipas ay, mas masasayang ka sa simcard…

kaya ngayon… minabuti ko munang huwag gumamit ng cellphone…
tipid… tahimik… at mapayapa ang buhay ko…
hindi na ako makokontak…
oras na bang mag-open ng account sa facebook???

hindi yata…

dahil nung araw ring yun pinahiram ako ng kapatid ko ng luma nyang cellphone(gaya ng nawala ko)… na hindi ko pa alam kung gagamitin ko o hihintayin ko munang makapagbabang luksa ako…

sabi nga… kung magmamahal ka… humanda kang masaktan…
gaya din yan ng...kung magkakaroon ka ng cellphone… humanda kang mawalan…
kung hindi mangyari… swerte mo!
kung mangyari naman… malas mo!

sa pagkakataong ito...

malas ko!!!

hope i'm not.

apology first for those who regularly read my blog.. if there are…
because… i'm about to post yet another pigment of my so called life…

my unemployed life (for those, new to my blog) if there are…

so what about???

i just finished watching POSTGRAD ... needless to say, it’s a story about a life after college…
what struck me most about the story… is i find myself living in the lead character’s life…

the resemblances:
1.she’s nice… i am(i think i am atleast)
2.she’s not the number 1 in the class but she’s one of the best… i was (i think i was)
3.she’s a rule player, neat freak and a planner… i am(this one i’m sure i am)

the opposites:
1.she’s a she… i am a he
2.her bestfriend(man)since freshmen is totally in love with her… my bestfriend(woman)since freshmen is in love with me in a familial way,(were cousins)
3.she has an eccentric family… i got an ordinary one(i’m grateful nonetheless)

well, anyway…
for the past couple of days…
i was so bored…
so bored that i keep looking back on the “what ifs” of my post grad …the shoulda-woulda-coulda…
i was so sure that my life will change november,2009… 2 more days from now and it's over… and i'm still where i was…
i keep asking myself… what if i applied for a job? job that i might get if i had given my application… but i didn’t, because i know that it will be temporary…
there’s no one to blame here but me because it was a conscious decision that i now regret…have i known… albeit no one did… until now that it’s too late…
so nothing to do but just wait for that thing i am waiting 4 months now, almost…

back to the movie: there are times she self pity because almost everybody in her class found a job and looking fine… it was hard for her because like i said she’s a planner and things weren’t going her way… but one day her life made a complete 360… she got the job she was hoping since her graduation… and as happy as it may sound… it made her anything but…

and then:
“What you do with your life is really just one half of the equation… the other half, more important half really is who you’re with when you’re doing it”

a job can be about the money… but for sure it isn’t…


one day i will know if i am wrong...
hope i'm not.

1+1+1=2012


kawawa sila...

nung biyernes, sabay na lumabas ang music video ng mga bagong kanta ng mag-ex na sina chris brown at rihanna...
at dahil sa isa akong masugid na tagapakinig ng mga kanta nila...
hindi ko maiwasang mapansin na kawawa sila...

kawawa sila...
dahil pareho silang nasaktan...
kawawa sila...
dahil pareho silang nagtangkang ipagpatuloy ang buhay ngunit ang totoo ay hirap pa din sila...
ito ay kitang kita sa dalawang kantang ito...
pansinin na lahat ay may kanya kanyang representasyon ng bawat isa sa video...


"Why did I change the pace
Hearts were never meant to race
I always felt the need for space
But now I can't reach your face"



"And you can see my heart beating
You can see it through my chest
And I’m terrified but I’m not leaving
Know that I must pass this test
So just pull the trigger"


kawawa sila...
dahil masakit ang magpatatoo mas masakit ang ipabura ito...

pero gaya ng inaasahan...
wala pa rin silang kupas sa paggawa ng magagandang kanta...
kawawa man sila...
lilipas din yan...
basta OK mga kanta nila...
wala na kong pakialam sa iba...
bow!

through these sites...


i hang out with some of my college friends yesterday… and by college friends I mean the employed nurses not like me…

since we haven’t seen each other in a while… most of the time… it was all question and answer… how are you?? how’s work so far??? pretty much all of that… blah blah blah… and just like any other get together - chitchat there’s got to be talking about other people… and so we did…

one friend of mine was slightly upset when her bestfriend, simply went to Saudi to work and not tell her… she was surprised i knew about it sooner than she did… after all she was her bestfriend… its either her so called bestfriend purposely didn’t tell her or i’m just fast with news slash gossip…(whatever the case maybe)

then our conversation went on and on… talking about other people(the ones belonging to our class)
suddenly…
i came to realize… that some of them aren’t reachable anymore... atleast for me that is…
no calls, no texts, and no emails… open for friendster and/or facebook only…

i'ts in my profile that i don’t do this online networking sites… it doesn’t interest me at all… fact is, i even never wondered why??? i mean… although everybody is into it... not me… guess because i’m a self proclaimed killjoy or outcast or maybe i just don’t care…

so i think…
it's about time to re evaluate…
is it a good idea to create an account now?
why would i create an account now?

like i said some of my friends can only be reached through these sites…
my sister invites people for party through these sites…
some give their birthday greetings through these sites…
my 11 year old nephew posts as a grown man and asked me to chat with him through these sites…
i asked my sister to photoshare onetime and she told me just get them through these sites…

it seems to me…
i can lose contact with some friends…
i can be uninvited for a party…
i might get a few greetings less in my birthdays…
i might not get hold on new pictures of my nephews and niece in UK…

so what to do?
no... i will not be creating an account anytime soon…

for i am still me, stubborn and selfish… not into friendster, facebook or twitter and anything in between, so maybe stuck with blogging… forever or not… there’s always that.

totoo yung sabi nila na...


kauuwi lang naming galing hospital…
dinapuan kasi ng typhoid ang pamangkin ko na kung mag-e-srcoll down lang ay makikita pa ang masaya nyang larawan…

sabi ko nga kauuwi lang namin… meaning… ok na siya… may rashes pa… pero ok na siya… Salamat kay Lord...

pero dahil sa hindi niya naman blog ito… at marahil dahil sa selfish ako… ang tungkol sa iba ay gagawin kong tungkol sa akin…

at dahil nga sa ako ang dakilang tambay dito sa bahay…
wala akong karapatan umangal ng sabihing ako ang magbabantay sa hospital…
at dahil sa RN ako… dapat nga naman na ako ang magbantay kasama ng kapatid ko(mama ng pamangkin ko) na isa ring RN...

sa 3 araw na pamamalagi namin sa hospital…

may mga napagtanto ako…

1. sa lahat ng problema sa bahay… ang pinaka apektado ako ay ang may mga kinalaman sa kalusugan…

totoo yung sabi nila na what you don’t know wont hurt you… at sa akin… what i know will worry me…

2. kahit pala hindi ako masaya nung college sa course ko… kahit papano namimiss ko din ng kunti ang pagsuot ng puti at magduty…

totoo yung sabi nila na fake it until you make it… sa akin… fake it and pass the board…

3. ayaw ko man maging nurse pero isa na akong RN… napansin ko lang na parang mas magaling naman ako kahit papano sa mga nurses na na-encounter ko dun sa hospital… dahil ako, kahit ayaw ko sa ginagawa ko… hindi ko pinapakita(Sh*t ang plastik ko pala!!!) dahil ako nakikipagusap ako lagi sa mga pasyente at mga kamag anak nila tuwing papasok ako sa kwarto…

totoo yung sabi nila na Oh yes I'm the great pretender (ooh ooh) Pretending I'm doing well (ooh ooh)... kailanman hindi ako nagvideoke!

Tanda ko nuon: dahil sa bawal tumanggap ng kahit anu galing sa mga pasyente, ay inilagay ng pasyente kong lola ang isang napakalaking saging sa bulsa ko at nagbantang huwag na huwag kong ibabalik… may isa namang retired english teacher na ako lang ang kinakausap sa mga nurses on duty… at may isang ina ng pasyente na isa pa lang NSO official na natandaan ako at tinulungan ng minsang pumunta sa opisina nila…

masaya naman pala maging nurse…
masayang makatulong…
masayang makapagpasaya
ang malungkot lang…
hindi ako masaya…

Sh*t!!! selfish nga ako!!!!
Hay!!!!

yun lang...


gusto ko lang ipaalam na hindi masarap yung twister sa kfc!!!
yun lang...

pero masarap yung strawberry banana krusher...
yun lang...

anu kaya???

isang araw…
sa buhay ng isang self proclaimed OC..
sumikat si haring araw at tinapa ang nakahain sa hapag kainan…
napagisipang isa lang ang magandanag gawin sa araw na iyon…
ang linisan ang kwarto ng ama…
dahil dalawang araw na ang nakalipas ng makakita ng naglalakad na nilalang na itago natin sa pangalang… ipis…

naglinis…
nagtapon…
nasugatan…
nasaktan…
pero matapos ang lahat… nasiyahan sapagkat malinis na ang magmumukha sanang district 9 kung pinabayaan na lang…

sa araw na iyon…
may mga bagay na napagtanto ang self proclaimed OC…

1.matinding palaisipan kung aalisin ang mga agiw... Sino na lamang ang kakain sa mga nilalang na itago natin sa pangalang insekto???
2.napatunayang naloko na naman ng isang commercial sa pagaakalang epektibo ang mr muscle gaya ng mensahe nito sa tv…
3.at siguro magandang mamasukan sa isang janitorial services????

anu kaya???

i'd like to make myself believe...

lately i’ve been listening to sound of owl city… their song fireflies keeps playing in my head…
one time, while watching tv for hours, as i stand up to eat i started singing… “i’d like to make myself believe that planet earth turns slowly…”
and this morning, after breakfast i would usually go back to my room, clean up and turn my laptop on… and as i did i found myself singing again “i’d like to make myself believe that planet earth turns slowly…”

i am usually like that with songs… but me being fixated is not the subject of this post…
i think, everyone knows that i’m a home stuck… tambay… still waiting for employment to come…

a typical day for me is a cycle of waking up-breakfast-laptop and/or ipod-lunch-tv-nap/no nap-merienda-sitting on our terrace-ipod-bath-dinner-laptop-milk with a little something-rosary-sleep.(baby sits anytime)

i am usually like this… but me being a person of habits is not the subject of this post…

just this morning…
i think i had an epiphany… with singing in my head… “i’d like to make myself believe that planet earth turns slowly…”

not with the earths rotation but rather with the thought that sometimes we make ourselves believe...

so what are the things you make yourself believe?
here are mine…

i’d like to make myself believe that planet earth turns slowly…”
joke!… so much for originality…

serious this time…
again
here are mine…

i'd like to make myself believe that good guys should get most girls and not them so called bad guys…
i'd like to make myself believe that not knowing is more convenient...
i'd like to make myself believe that good food are those home cooked...
i'd like to make myself believe that there are truths in horoscope...
i'd like to make myself believe that contraception is a great idea but not a great solution…
i'd like to make myself believe that there is hope for our country...
i'd like to make myself believe that exercise is the key to a healthy life...
i'd like to make myself believe that sometimes is the new always...
i'd like to make myself believe that all problems have solution so we must stop complaining…
i'd like to make myself believe that time is the best medicine...
i'd like to make myself believe that everything happens for a reason…
i'd like to make myself believe that i have more to believe other than this, i know i do…

believing can be very powerful…
just look at the psych patients if you know what i mean...

obvious na ba???
i’m a believer…
are you???
sabi nga... the more you believe the merrier...

all this time my head is singing:
“i'd like to make myself believe
that planet earth turns slowly
it's hard to say that i'd rather stay
awake when i'm asleep
because my dreams are bursting at the seams”

(until fade…)

i got to find me the stop button... fast!!!

caption this...


this was taken few months back by my nephew(the eldest of five and a fetus pamangkins i have and will have respectively) the one on the photo is the youngest of the five, fetus excluded of course...

that day my nephew just decided to post as a photographer, grabbed the camera ,a few clicks gone and he got this…

we all laugh at it for obvious reason… i mean… who wouldn’t…
its his first birthday today…

HAPPY BIRTHDAY Jat!!!

may you have many more birthdays to come…

i love you…

ngunit bakit

ngayon ay pangatlong araw na hindi umulan dito samin…
mainit pero sa tagal ba naming umulan at bumaha pa ay masaya na ko sa ganito…
ilang linggo na ding ondoy pepeng ang laman ng balita…
kagaya ng ah1n1, wala kang hindi malalaman tungkol sa estado ng mga lugar na nasalanta…
halos lahat ng estasyon sa tv may kanya kanyang helpline sa mga gustong tumulong…
nakakatuwang malaman na marami ang nagaabot ng kanilang serbisyo sa mga biktima ng bagyo…
medyo may mga naiinis naman sa iba na kung susuriin ay mukhang nagpapakitang gilas sa mata ng publiko…
ngunit kung susuriin ng mas mabuti, bukal man sa loob nila o hindi ay nakakatulong pa din sila… at yun ang mas importante higit sa anu pa mang hidden agenda kung meron man…

dito… hindi namin naramdaman ang bagsik ni ondoy, ngunit ng dumating si pepeng, umulan ng may kasabay na hangin na malakas… ngunit bumaha dahil sa dam na may hindi gaanong kalayuan samin… na sa tingin ko ay ang nagpalala sa mga pagbaha sa lahat ng lugar na nadaanan ng 2 bagyong ito…

nung kasagsagan ni pepeng, halos lahat ng text na nababasa ko galing sa mga kaibigan ko ay maghintay dahil kung di tumigil ang ulan sa kani kanilang lugar ay magpapaka christine reyes sila, kaya’t siguraduhin ko daw na activated ang gprs ng cellphone ko… ang sabi ko naman meron ba kayong richard?

tuwing may bagyo…
sinisiguro ko na meron akong makakain na knick knacks milk flavor…
nagsimula ito nung bago pa lang ito sa merkado at paparating naman si bagyong rosing…
dahil sa pamilya kami ng mga madaling mauto ng patalastas, bumili ang kapatid ko…
nang dumating na si rosing, bumaha, nakulong sa bahay na may maraming knick knacks at yun na…

hindi naman siya ganuon kasarap pero tuwing may bagyo o kahit malakas lang ang ulan sumasarap siya…

at sa nakaraang mga araw… wala ng bagyo… wala na ding ulan… mainit… ngunit bakit masarap ang sardinas?